Организатор: Туристички Сојуз на Скопје (ТСК) Домаќин: Arwena Тип: Еднодневна тура низ Скопје Датум: Сабота, Ноември 15, 2008 Време: 11:00 am Локација: Пред Дрводекор (спроти хотелот Holliday inn) Град: Скопје, Македонија (погледни ја мапата)
Туристичкиот Сојуз на Скопје вo сабота на 15.11.2008 за сите граѓани организира бесплатен разглед на градот со посета на културно-историските споменици Свети Спас, Скопското Кале, Скупи и Свети Пантелејмон.
Ова е традиционална туристичка атракција која се организира секоја година во чест на 13 Ноември - Денот на ослободувањето на Скопје. Во реализација на овој настан покрај Туристички Сојуз на Скопје партиципираат и: Здружението на водичи на Скопје, Завод за заштита на споменици на културата на Република Македонија, Македонската православна црква и превозниците “Млаз” и “Вардар Еxpres”.
Поканети се сите заинтересираните граѓани на незаборавен излет. Се посетуваат сите наведени локации, со различен распоред во зависност од итинерарот кој ќе го добие водичот.
Автобусите ќе тргнат од пред Дрводекор, спроти Холидеј Ин во 11 часот.
Се надевам се гледаме на едно убаво дружење, јас ќе бидам официјален водич на еден од седумте автобуси.
Во моментов Where the Hell is Matt? е веројатно едно од најгледаните видеа на популарната мрежа youtube, со преку 11 милиони кликања од 20.08.2008 кога за прв пат е претставено на јавноста. Се работи за едноставниот видео клип на Matt Harding, човек кој работи на развивање видео игри, и неговото танцување пред најпрепознатливите интернационални места низ светот.
Мет одамна го стокмил ова видео додека бил еднашка на одмор во 14 земји , а подоцна го праќал на своите пријатели и роднини за забава. Меѓутоа видеото доживеало невиден интерес и било постојано препраќано, па Мет се решил да направи второ продолжение во 2006 и трето во 2008 година. Во последната апдејтувана верзија која е 83 видео клип најгледан на сите времиња на youtube и 92 - Most Subscribed (All Time), Мatt танцува во 42 земји околу светот со илјадници статисти околу него.
Видеото е забавно, а башка и поучно за светското културно наследство. Она што мене ми беше интересно (секако освен музиката која ми се допаѓа) е тоа што Мет ги има одбрано најпознатите и најтипичните landmarks во земјите кои ги посетил. Претпоставувате дека ова е одлична реклама за земјите каде гостувал. Каде ли само спиеше нашето Министерство за култура додека Matt го снимал видео клипот за помалку од 190 илјади евра.
Сите поранешни цивилизации независно дали е тоа арапската, римската или некоја друга, во времето на своето егзистирање се простирале на големи територии опфаќајќи повеќе денешни држави. Отткука прилично интересна ми е Јапонија. Јапонската цивилизација на некој начин е ендемска, бидејќи за разлика од многу други земји, веројатно е еднинствена каде границите на нејзината културата се поклопуваат со границите на простирањето на државата.
Се чини дека Јапонците задржале се што е можно поавтентично од својата култура, со која е запознаен и остатокот од светот: кимоно, икебана, гејшите, архитектурата, церемонијата при пиење на чај, калиграфија, боречки вештини и др. Во последните години Јапонија се смета за една од најбогатите земји во светот, меѓутоа нејзините жители се соочуват со проблемот каде да ги потрошат парите навор од нивната држава. Затоа и не треба да чуди трендот дека Јапонија и јапонците се појавуваат како купувачи на најскапоцените уметнички дела од рангот на : Сезан, Гоген, Реноар, Матис …
Она што сакам да го нагласам во овој текст не е само културната политика на една земја која се труди да ја задржи автентичноста. Туку неоспорниот факт кој на Европа и се случува кон крајот на 20-от и 21-от век. Истото она кое се случило со Африка и Азија во претходните векови. Врвни уметнички достигнувања кои се настанати во сферата на една култура, стануваат сопственост и трофеј на музеите во друга култура.
Се поставува прашањето дали од толку многу создавање на “културна индустрија” - “едукацијата” со достигнувањата од минатото неминовно води кон културна индустријализација. A музеите и нивните поставки ја претставуваа уметноста само низ призмата на економијата, која пак доаѓа како резултат на прилагодувањето кон пазарот. На крај краева, никој денска не е рамнодушен кон бројот на посетителите во еден музеј, нели!?
Прв пат поинтензивно за трибулумот почнав да се интересирам пред неколку години кога во Белград при посета на мојот колега Јосип Шарич од Археолошкиот Институт при САНУ, тој ми покажа една фотографија од своето летување во Кушадаси, каде оваа алатка била поставена како украс пред едно кафуле.
Потоа на трибулумите се навраќав од време на време, бидејќи се дел од мојата магистерска теза. Еден ден така листајќи статии на интернет, мојот брат кој е етнолог само ме запраша: ,,зар не си ги видела трибулумите во Музејот нa Македонија, таму збутани во едно агле од поставката”. Не требаше да ми каже два пати. Се спремив и појдов до музејот во обид да дознаам нешто повеќе. Му благодарам на колегата етнолог Боре Неделковски, како и на моменталната директорка кои ми дозволија да ги документирам трибулумите и да пристапам до депото на Музејот на Македонија. И оттогаш започна моето патешествие преку библиотеката на МАНУ, Архивот на Македонија, непубликуваниот фонд на Русиќ, домашната и странската литература, за на крај пак да завршам во Белград каде постојат два примерока на трибулуми кои потекнуваат од Македонија, а се наоѓаат моментално во поставката на Етнографскиот Музеј.
На етнолошката конференција во Охрид стигнав благодарение на овој блог и Илина која веќе долго време ја следела мојата активност на интернет. Добив официјална покана со темите за кои требаше да се придржувам и после толку време ми се виде дека е поволен момент да ги изнесам сублимирано резултатите на кои работам веќе неколку години. На симпозиумот во Охрид задоцнив цел еден ден во обид да ја сложам презентацијата со која доцнев, затоа што само 2 дена пред тоа допатував од Словенија каде учествував на еден друг симпозиум наменет за недеструктивните методи во археологијата [ќе пишам де и за тоа ].
Прво едно големо браво за напорот и храброста на Институтот по етнологија и антропологија да го организира овој научен собир во земја каде етнологијата е поставена на најниските можни гранки. Потоа и благодарам на Илина која сите овие месеци ми даваше поддржка за темата. И на крајот им благодарам за пофалбите на сите колеги етнолози чие воодушевување од темата беше очевидно. Но јас не направив ништо повеќе од тоа да ја презентирам етно-археологијата онака како што лично ја доживувам. Ослободена од стегите на стручните методолошки постапки кои лимитираат во секој поглед, а забораваат на тоа дека археологијата и етнологијата се науки за животот на сегашните и минатите општества. И не можат да се проучуваат одвоено како што тоа се уште функционира во овој наш систем, посебно на скопската Катедра по археологија каде до пред извесно време немаше ни Е од етнологијата.
А сега да не должам, во прилог постирам мало објаснување за оваа алатка, како и презентацијата со која присуствував на Меѓународна Конференција „Социјални и духовни аспекти на материјалната култура“, 20-22 Септември, 2008 г., Охрид. Текстот ќе го читате во Зборникот кој ќе излезе по овој повод некаде кон крајот на годинава, а најверојатно ќе го подигнам и на блогот.
Кратко резиме:
Во обид да го истражам користењето на камените (пред се делканите кремени алатки) во Република Македонија, како една од технолошките направи кои ги инкорпорирале во себе, се појавија трибулумите.
Трибулумот кај нас попознат како дикањ(а) е земјоделска алатка со која се вршело жито. Археолошките истражувања сведочат дека тој бил употребуван од праисторијата до нашето совремие, од најразлични народи. Со оглед на локациите каде се сретнува, досега тој се поврзуваше со Медитеранскиот појас и се сметаше за исклучиво негов елемент. Се обидов да укажам дека овој тип земјоделско орудие било присутно и на нашата територија, бидејќи етнографските белешки за нашиот регион, како и малиот број на зачувани примероци сведочат за континуитетот и употребата на трибулумот во Македонија најдоцна до 1954 г. …..
А, да … Не би била тоа јас ако не споменам дека на конференцијата во Охрид не се појави ниту еден новинар од било каков медиум. Каков ли резил за културата …
].
